Please reload

Recente berichten

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Uitgelichte berichten

Gegijzeld door een Vis

Een aantal jaren geleden werd ik gevraagd om een leiderschapstraject te verzorgen voor de leidinggevenden van een gevangenis in het buitenland. Vooraf had ik meerdere malen via video conference ‘goed’ met hen besproken (althans dat dacht ik) welke doelen en resultaten zij wilden bereiken met dit leiderschapstraject. Op basis daarvan heb ik toen een leiderschapsprogramma gemaakt.

Eenmaal aangekomen bij de betreffende gevangenis ben ik eerst rondgeleid in de gevangenis en heb ik kennis gemaakt met de directie en het middenkader. Op de eerste dag werd het programma geopend door de minister en zijn gevolg inclusief camera’s voor uitzending op tv, want het was zeer belangrijk voor deze minister om te laten zien hoe goed hij was voor zijn gevangenispersoneel.

 

Gaandeweg kwam ik echter erachter dat deze leidinggevenden zich in een complete crisis bevonden. Er was veel “corruptie” bij het personeel (tot aan de hoogste ambtenaar toe). De situatie was zo heftig dat de leidinggevenden zich niet meer veilig konden bewegen op de afdelingen tussen de gedetineerden. Zij gaven aan dat zij zich niet meer gedekt voelden door het personeel wanneer een gedetineerde hen iets zou aan doen. Sterker nog, dit niet gedekt worden was niet alleen een gevoel, er was al een incident geweest waarbij een leidinggevende aangevallen was door een gedetineerde en het personeel niet ingegrepen had.

 

Zelf ben ik ooit unitdirecteur van een gevangenis in Nederland geweest. Als directeur ben je degene, die als een gedetineerde een rapport heeft gekregen, dit rapport moet ‘aanzeggen’, inclusief de bijbehorende straf (een gedetineerde krijgt een rapport als hij ontoelaatbaar gedrag heeft vertoond). Een slechtnieuwsgesprek dus. 

Bij deze gesprekken zijn er altijd beveiligers aanwezig die op dat moment je veiligheid garanderen. Ik heb hier echt nooit aan getwijfeld. Het zou naar mijn gevoel onmogelijk geweest zijn om mijn werk goed te doen als ik hier ook maar de kleinste twijfel over had gehad. Je fysiek veilig voelen en het vertrouwen hebben in je collega’s om deze fysieke veiligheid te waarborgen zijn echt de basisvoorwaarden voor het werken in een gevangenis.

 

Dit realiseerde ik me toen ik in deze buitenlandse gevangenis in gesprek was met deze leidinggevenden. 

De situatie waarin deze leidinggevenden zich bevonden bleek in de gesprekken iets te zijn waar ze zich voor schaamden. Ook voelden zij een bepaalde onmacht om er iets aan te doen. Door erover met elkaar het gesprek te voeren werd de urgentie en het belang van de situatie, hoewel die impliciet natuurlijk allang gevoeld werd, steeds meer expliciet. Er ontstond steeds meer de drang bij hen om dit te veranderen.

 

Het omslagpunt kwam toen de hele situatie daadwerkelijk op tafel lag. Zij realiseerden zich de ernst hiervan en wat dat betekende voor henzelf, hun professionaliteit en de mate waarin zij zichzelf en de ander nog serieus konden nemen.

 

George Kohlrieser, een ex-gijzelingsonderhandelaar van de Dayton, Ohio, Police Department en schrijver van het boek ‘Hostage at the table 2006’ schrijft in zijn boek over het belang van “put the fish on the table”. 

Hij gebruikt de vis als een metafoor voor wat het daadwerkelijke probleem is. Hij schrijft dat als je de vis niet op tafel legt en schoonmaakt, (wat een bloederig en vies werkje is) maar onder de tafel laat, de vis steeds meer gaat stinken. Dit was precies wat hier ook aan de hand was. Het was een zodanig ernstige en schaamtevolle situatie geworden dat niemand het gesprek er meer over durfde of wilde aangaan. 

Niemand durfde nog de vis op tafel te leggen.

 

In feite werd iedereen in de organisatie gegijzeld door deze vis.

 

Nooit eerder heb ik zo duidelijk gezien wat het effect is van het expliciet op tafel hebben van een lastig maar zeer belangrijk en urgent probleem. Er kwam bij de leidinggevenden zelf een enorme energie vrij die zich vertaalde in briljante oplossingen. 

In eerste instantie verbeterde de samenwerking tussen de leidinggevenden zelf al drastisch door het hebben van dit gezamenlijke doel. Dit was een belangrijke stap omdat zij ook het vertrouwen in elkaar waren kwijtgeraakt en elkaar niet meer steunden. Vervolgens zijn zij stappen gaan ondernemen richting het personeel én de gedetineerden. Het geheel heeft ervoor gezorgd dat zij hun rol als leidinggevende weer konden nemen en er weer vertrouwen ontstond tussen leidinggevenden en medewerkers.

 

Het feit dat ‘de vis’ op tafel lag met al zijn bloederigheid en stank, bleek de katalysator voor dit stukje vakmanschap van deze groep leidinggevenden.

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Volg ons

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Zoeken op tags
Please reload

Archief
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Meer informatie?